บทที่ 27 ท่านพี่ ข้าอยู่ข้างจวนท่าน บทที่ 2

นางพยายามย่องเบาไม่ลงเท้าหนัก ตรงใดเป็นใบไม้แห้งก็ก้าวข้ามมิให้เกิดเสียง แล้วพลันหลบหลังต้นไม้เมื่ออาเฉินโผล่ออกมา นางเห็นชุยฟางวิ่งเข้าไปหาแล้วทั้งสองจึงโอบกอดกันแน่น

“รักกันดีจังเลย ข้าอิจฉายิ่งชุยฟาง”

อวี้เจียวรำพึงรำพังผู้เดียวแล้วจึงเบิกตากว้างเมื่อทั้งสองผลุบหายเข้าไปในห้องเก็บฟืน

“เข้าไ...